چندان كه چون كمان بىزه حلقه شويد سودى ندهد تا دوست نداريد آل رسول خداى را . كه دشمنان على را نماز نيست درست * اگر چه سينه اشتر كنند پيشانى بينه ، صحابه پيش شيوخ گفتند : مات الرسول و ما خلف بيضا و لا صفرا ، حتى يوصى . يعنى رسول مرد و نه نقره گذاشت و نه مس تا وصيت بايدش كرد . مقصود ايشان عداوت على بود تا خلق نگويند على عليه السّلام وصى رسول بود و او اولى بود به مقام رسول از ايشان رد بر قرآن و سنت رسول را . و قال : وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ الآية ( بقره 126 ) وصيت كرد به آن ابراهيم فرزندان خود را و يعقوب هم . و قال : وَ إِذْ قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ يَعِظُهُ يا بُنَيَّ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ ( لقمان 12 ) و چون گفت لقمان مر پسر خود را در حالى كه پند مىداد او را اى پسرك من شرك مياور به خدا . و قال : كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ ( بقره 176 ) نوشته بر شما هرگاه حاضر شود شما را موت اگر از شما چيزى ماند اين كه وصيت كنيد از براى والدين خود و نزديكان خود . قال النبى صلّى اللّه عليه و آله : من مات به غير وصية ، مات ميتة جاهلية « 1 » . يعنى فرمود رسول هر كه مرد به غير وصيت مرد بر مرگ جاهليت يعنى كفر . و عن سلمان قلت : من وصيك ؟ يا رسول اللّه ، فقال : هل تدرى من كان وصى موسى ؟ قلت : يوشع بن نون ، قال و هل تدرى لما كان اوصاه ؟ انما كان اوصاه ، لانه كان اعلم امته بعده ، و وصيّتى ، و اعلم امتى بعدى ، على بن ابى طالب « 2 » . گفتم كيست وصى تو اى رسول خدا پس گفت آيا نمىدانى كه وصى موسى كه بود گفتم يوشع بن نون گفت : آيا مىدانى كه چرا وصيت براى او كرد بتحقيق كه وصى گردانيد او را براى آن كه او داناترين امت موسى بود بعد موسى و وصى من و اعلم امت من بعد از من على بن ابى طالب است و امثال اين اخبار نامحصور دلالت وجوب وصايت است . اما باتفاق شيوخ وصى رسول نبودند . قال اللّه تعالى : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ ( اسراء 73 ) روزى كه بخوانيم هر گروه از مردم را به سوى امامشان .

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة 19 / 295 باب اول از ابواب وصيت بنقل از المقنعه ص 101 ( 2 ) - مناقب ابن شهر آشوب 3 / 58 و ارشاد القلوب 2 / 52